Орган ученического самоуправления

Стр 1 из 4Следующая ⇒

Орган ученического самоуправления

Ежеквартальная газета

КУРЬЕР ГИМНАЗИИ

№ 2 (201 8 /201 9 уч. год)

Содержание

Мисуно Александр. Колонка редактора …3

Місуна Аляксандр. За што людзі любяць Новы год?...4

Сініца Ягор. Тэлефонаграма Дзеду Марозу…6

Мисуно Александр. Поздравление…6

Секлюцкая Виктория. Что может человек…7

Рогач Ксения. Выбор – это всегда интересно…8

Хіла Андрэй. Мае зімовыя канікулы 2 гады таму…9

Іванова Маша, Міхайлава Ліза. Нас здзівілі …11

Бариев Денис. Окрестности озера Баторино…11

Мінкоўскі Віталь. Мядзелу роўных яшчэ пашукаць!...13

Сяклюцкая Вікторыя. У месцы цудоўным жывём мы з табою…15

Ефімаў Аляксей. Што такое шчасце?...15

Міхайлаў Аляксандр. Факты і фактары…16

Валасевіч Вадзім. Пастаянства памяці…18

Мисуно Александр, Савчик Вячеслав, Чавлытко Артём. Всемирная олимпиада роботов…20

Мисуно Александр, Девялтовская Яна, Куцкевич Мария, Янович Виктория. Наш новый друг – Валерий Квилория…23

Мисуно Александр, Берняк Павел. Я знаю!...25

Мисуно Александр, Самко Влад. Ученик года…26

Жыхар Дар'я. “Прыгоды ў паходзе”. Глава 1…27

Колонка редактора

Всем привет! Вот и наступила долгожданная зима. В первый же день выпало много снега. Вокруг нас начала просыпаться неведомая, притягательная и манящая снежная жизнь. Это напомнило волшебную сказку, в которую хочется поверить. Правда, снег перманентно тает, но будем верить в лучшее, и если Новый год будет со снегом (загадываю), то все наши желания непременно исполнятся! А если снега не будет – ну что же, представьте, что это средиземноморская зима)) А насчёт желаний… Просто постараться придётся чуточку больше; )

А чего только стоят снежные зимние развлечения! Катание на санках, коньках, лыжах, игра в снежки… Не нужно долго думать, как весело провести время: можно просто выйти во двор и слепить с друзьями снеговика.

А ещё зима – это время праздников (Рождество, Новый год, Каляды, Масленица). Буквально с первых декабрьских дней все начинают суетиться, запасаться подарками. А впереди ещё и каникулы, а это прекрасный повод навестить родных и близких, сходить в гости к друзьям. Я надеюсь, что в новом году у каждого будет много радостных моментов.

К концу подходит 2 четверть. Желаю, чтобы все закончили её со средним баллом как минимум 8.5.

Уходящий год принёс для гимназии несколько хороших новостей и настоящую сенсацию. Но об этом – в отдельной статье на странице 20. Кстати, с моей лёгкой руки в «Курьере» появилось содержание, где указаны авторы, их статьи и страница, где расположен текст. Приятного чтения!

Главный редактор выпуска

Мисуно Александр,

Класс

Сініца Ягор, 5 клас

ПОЗДРАВЛЕНИЕ От всей души поздравляем учителей и гимназистов с наступающими праздниками – Рождеством и Новым годом! Желаем вам мира, добра и процветания! «Спробы пяра» и Мисуно Александр

Мотиватор к Новому году; )

Что может человек …

Очень люблю песню Григория Лепса “Что может человек”. Всем советую послушать, и не один раз. А главное – в тишине и наедине с самим собой. Эта песня – настоящее откровение, мощный мотиватор. Послушали? А теперь давайте порассуждаем.

Что есть человек? Один всего лишь человек? Это единица или ноль? А может, глыба, монолит? Каков его масштаб?

Всё зависит то того, чего хочешь ты. Можешь выбрать жизнь медузы, тюленя, пустого места, можешь стать никем, а можешь – всем. Целой Вселенной, макрокосмосом.

Вся жизнь, весь мир, в конце концов, – плод твоего воображения. Сочини себе жизнь по вкусу, приправь мечтой. Смакуй по глотку, иди вперёд, никогда не сдавайся. Помни: твоя жизнь – в твоих руках. И ещё: на тебя смотрят другие. Если сможешь ты – смогут и они. Может, ещё кому-то захочется проснуться и стать Космосом. Так интереснее жить. Если звёзды зажигаются – значит, это кому-то нужно. А скопление звёзд изменит нашу жизнь.

Секлюцкая В.В.

Рогач Ксения, 9 класс

P. S. Мы от души желаем, чтобы всё доброе, умное, важное свершилось у вас в наступающем году! «Спробы пяра»

Вы нам пісалі…

Хіла Андрэй, 8 клас

Нас здзівілі …

Іванова Маша (8 клас), якая падчас прагулкі ў заснежаным лесе ўбачыла …рысь!

Міхайлава Ліза (8 клас), якая ў Мінску ўбачыла дзівосны снегапад з небывала вялікімі шматкамі снегу.

Год малой радзімы

Окрестности озера Баторино

Луг… Покрытый сочной зелёной травой летом и пышным снегом зимой. Я люблю здесь гулять с собакой. Мы идём по дорожке к озеру. Из “островков леса” выскакивают зайцы, которых мы потревожили. На берегу отдыхают лодки. Здесь тенисто и свежо. Я знаю место, где под старой спинкой стула прячутся мышки. А совсем недалеко убежище их заклятого врага – лисы. Не представляю, как они соседствуют. Снизу лисья гора в тени и изрыта, а верхушка цела и ярко освещена солнцем. Если тихо подойти с подветренной стороны и если повезёт, можно увидеть рыжую сестрицу.

Люблю идти по тропке вдоль берега, пока не наткнусь на одинокую лодку. Дальше вдоль по берегу не пройдёшь – там болото. Иногда оттуда доносятся трубные звуки. Это журавли, они облюбовали эти места и ежегодно селятся там. Зимой здесь, около лодки, удобнее всего сойти на лёд озера. Походить по крепкому ровному льду – одно удовольствие.

Иногда во время прогулки мне встречаются косули.

Вот и закончилась экскурсия в природу. Осталось сообщить только адрес этого чудесного местечка: окрестности озера Баторино. Пойдёте гулять – не нарушайте гармонии!

Бариев Денис, 7 класс

Мядзелу роўных яшчэ пашукаць!

Мядзел – невялікі гарадок, дзе я нарадзіўся, жыву і вучуся, дзе жывуць і працуюць мае бацькі. Кожны любіць сваю маленькую радзіму за тое, што яна …яго радзіма. Але я люблю Мядзел яшчэ і за яго цішыню і спакой. Тут няма такіх натоўпаў людзей і нагрувашчвання машын, як, напрыклад, у Мінску.

Ясным летнім вечарам я люблю прагуляцца ўздоўж берага возера. Мястра тады асабліва прыгожае. Неба гарыць рознакаляровымі агнямі, а вада ўсю гэтую палітру адлюстроўвае.

Мне падабаецца Мядзельскі музей народнай славы. Чаго там толькі няма! Можна даведацца, як жылі нашы продкі ў пачатку новай эры, што Мядзел уяўляў сабой у сярэднявеччы, як змагаўся падчас войн, як тут ужываліся розныя рэлігійныя канфесіі, а таксама як жылі і працавалі нарачанскія рыбакі. У музеі, дарэчы, нязмушаная, амаль дамашняя абстаноўка, часта праводзяцца інтэрактыўныя заняткі, напрыклад, у Сусветную ноч музеяў можна прымаць удзел у пошуках і квестах. Усім раю! Да таго ж у наш музей часта прывозяць перасоўныя выставы, і экспазіцыя зноў і зноў абнаўляецца.

Акрамя музея народнай славы, у райцэнтры можна наведаць музей школы №1, а таксама адзіны ў краіне музей вылічальнай тэхнікі, створаны пры гімназіі-інтэрнаце намаганнямі настаўніка-энтузіяста Вячаслава Станіслававіча Саўчыка.

Хацелася б у будучым ганарыцца і адноўленым замкам і помнікам Боне Сфорцы. Гэты наш гонар, наша фішка, наш брэнд. Выява замка адлюстравана на гербе Мядзела, а ў сапраўднасці ад яго нічога не засталося, акрамя схаваных у зямлі руін. Несправядліва.

Лічу, няма на свеце большай прыгажосці, чым наш прыродны комплекс “Блакітныя азёры”. Там цудоўна прагуляцца у добрай кампаніі, а ў суправаджэнні экскурсавода – яшчэ лепш.

Шмат чым слаўны Мядзел, мы ім ганарымся. Закончыць хочацца радкамі нашай настаўніцы Вікторыі Вячаславаўны Сяклюцкай:

У месцы цудоўным жывём мы з табою,

І Мядзелу роўных яшчэ пашукаць!

Тут плешчацца Мястра вячэрняй парою

І вучацца чайкі пра шчасце спяваць…

А родную школу крылом парк агорнуў,

У ёй мудрасці зерне расце, што ў палях.

Адгэтуль мы будзем выходзіць у людзі

І мядзельцаў варты прадоўжым мы шлях.

Мінкоўскі Віталь, 7 клас

Галасы выпускнікоў

Што такое шчасце?

Ніхто не ведае, як яно выглядае, адкуль і калі прыходзіць. Мы не ведаем, дзе яго крыніца, але адчуваем яго прысутнасць. Адбываецца гэта адначасова з падзеямі, якія даюць нам імпульс жыць далей. Адчуваючы шчасце, чалавек аддае ўзамен толькі свой час, які без шчасця, лічу, нічога не каштуе.

Для многіх шчасце звязана з сям’ёй, нават з повяззю пакаленняў. Цудоўна, калі ёсць такая еднасць, гэта моцнае апірышча ў жыцці.

Некаторыя знаходзяць шчасце ў рэлігіі. Я, напрыклад, католік, і вельмі задаволены гэтым фактам. Мне падабаецца адчуваць лучнасць з людзьмі, якія ходзяць у касцёл. Бог дае нам дадатковыя сілы і магчымасці. Нехта ходзіць з кавенькай – тым не менш пераадольвае адлегласць, нехта не мае транспарту – і ідзе ў непагадзь, хтосьці не мае голасу – спявае шчыра і заўзята ў касцёле.

Ёсць шчасце ў сябрах. Калі ёсць сябры, канешне.

А самае вялікае шчасце – у любові (каханне з’яўляецца разнавіднасцю любові). Душа, якая не любіць, як у панцыры, шчасцю туды не прабіцца.

Ефімаў Аляксей, выпускнік 2014 года

Факты і фактары

Што такое шчасце – гэта пытанне, безумоўна, вельмі філасофскае, і разважаць над ім можна бясконца. Навукоўцы, у сваю чаргу, даюць два тлумачэнні паняццю і разглядаюць яго як феномен.

1) Шчасце – гэта псіхалагічны стан, пры якім чалавек адчувае ўнутраную задаволенасць умовамі свайго быцця, паўнату і асэнсаванасць жыцця, ажыццяўленне свайго прызначэння.

2) Шчасце – гэта эйфарычны стан індывіда падчас фрустрацыі.

Я пакуль што не магу даць уласнага тлумачэння паняццю шчасця, але не магу і пагадзіцца з чэрствымі выкладкамі навукоўцаў. Скажу толькі, што шчасце ў кожнага сваё, асобнае, асаблівае і асабістае J І залежыць яно ад некалькіх фактараў: характару чалавека, яго светаадчування, узросту, знешніх умоў, падзей і людзей. Згодны?

Завяршыць разважанні хочацца словамі народнага паэта Беларусі Ніла Гілевіча:

Ісціна адвечная, як свет:

Шчасце ходзіць толькі ў пары з горам.

Часам толькі на фоне няшчасця ты адрозніш і зразумееш, што такое шчасце. Бо яно, шчасце, бывае ціхім і някідкім: прыляціць незаўважнай шэрай птушачкай, а не пярэстым паўлінам. А такое шчасце, упэўнены, ёсць у кожнага. Беражыце яго!

Міхайлаў Аляксандр, выпускнік 2014 года

P. S. Як вы разумееце, шчасця ў новым годзе вам жадаюць як сённяшнія, так і былыя выпускнікі!

Пастаянства памяці

Эсэ

Гэта гісторыя адбылася шмат гадоў таму. Колькі, я ўжо і не памятаю... У парку, які знаходзіцца каля майго дома. Праз гэты парк мне трэба было праходзіць кожны дзень па дарозе на працу. Не вельмі мне падабаецца спяшацца, наадварот, павольна рухаючыся, я кожны раз заўважаю нешта новае. Але нязменным заставаўся старэнькі дзядуля, якога амаль кожны дзень я тут сустракаў.

Аднойчы я не вытрываў. Мне захацелася спытаць, навошта ён сюды прыходзіць? У гэта невялікі, непрыглядны парк...

Аказваецца, ён некалі, як і я, праходзіў гэты парк кожны дзень, спяшаючыся на працу. Але не адзін, а разам са сваей жонкай. І кожны дзень яны разглядалі адну і тую ж скульптуру. Гэта быў нібы шматгадовы рытуал, якому нельга здраджваць. Разглядалі яны плагіят на карціну Сальвадора Далі “Пастаянства памяці”, якую зрабіў нікому невядомы скульптар. Невялікая скульптура мела мноства памылак. Напэўна, таму яе і ўстанавілі тут. Але не столькі выгляд гэтай скульптуры прыцягваў увагу пары, а яе філасофія... Гэта былі дзве рукі, з якіх выцякае… гадзіннік.

Цягам апошніх гадоў прыходзіць сюды састарэлы мужчына адзін. Няўпэўненай, маруднай хадою. Але не парушае рытуал. У памяць сваёй каханай. Ён кажа, што адзіноты няма. Проста яе час сышоў трохі раней, а хутка сыдзе і яго. Там, па той бок Гадзінніка, яна чакае яго…

Праз нейкі час я перастаў сустракаць і гэтага дзядулю...

Так адна зусім непрыкметная скульптура звязала сваёй філасофіяй гісторыі двух людзей.

Валасевіч Вадзім, 9 клас

Новости гимназии

World Robot Olympiad

Четверо гимназистов во главе с учителем информатики Савчиком Вячеславом Станиславовичем представляли нашу страну(! ) на Всемирной олимпиаде роботов (World Robot Olympiad, WRO), для чего летали в экзотическую страну Таиланд. Это были международные соревнования для школьников и студентов в возрасте от 10 до 21 года, существующие с 2004 года. Ежегодно в олимпиаде участвует более 2000 талантливых ребят из 61 страны. В финале принимало участие более 500 команд.

Каждый год на World Robot Olympiad выбирается тема сезона, с которой связаны задания олимпиады. Тема этого года — «Food matters» — «Еда имеет значение». Она связана с целью №2 устойчивого развития: развитие ресурсосберегающего земледелия, улучшение качества питания, обеспечение продовольственной безопасности, устранение голода. Так что у наших роботов и их авторов глобальная миссия.

Беларусь входит в число участников олимпиады с 2014 года, а национальным организатором WRO от Беларуси является ООО «Школа робототехники». Белорусская делегация состояла из 15 школьников, среди которых – наши: Чавлытко Артем, Малиновский Андрей, Морозов Гоша и Бариев Денис под руководством замечательного, неутомимого учителя-энтузиаста Савчика Вячеслава Станиславовича.

Ребята выступили весьма неплохо (особенно для первого раза) и вошли в «золотую середину». От души поздравляем и гордимся вами, ребята! А теперь – небольшое интервью.

Савчик В.С.: Ребята молодцы, я ими очень доволен. Держались отлично, не растерялись. И роботы наши молодцы)) В младшей группе (Денис, Гоша) робот должен был отсортировать фрукты в зависимости от их спелости. Робот выполнил все основные задания, но с дополнительными не получилось. А второй робот (Андрей, Артём) должен был садить деревья в зависимости от качества почвы. Вся тематика соревнования была посвящена питанию. На достигнутом не остановимся, будем идти только вперёд!

Артём Чавлытко: Потрясающим было всё – от перелёта до финального дня соревнований. На самолёте до меня из нашей Слободы не летал никто. Так что я первооткрыватель)) Незабываемое ощущение, когда шасси отрываются от земли. При посадке удивила жара. Мы прилетели из зимы в лето с температурой +30. Пришлось переодеваться. Самым трудным было акклиматизироваться, привыкнуть к разнице во времени и к тайской пище. Из развлечений мне больше всего понравилось шоу слонов. Эти умные животные играли в футбол, в дартс. Когда им дали кисточки, слоны нарисовали не просто каляки-маляки, а дерево и цветок! Слоновьи картины, кстати, стоят около 100 долларов!

Я очень впечатлён поездкой, ведь, кроме того, что это было олимпиада мирового(! ) уровня, я пересёк половину земного шара! Спасибо за эту возможность нашему тренеру – Савчику Вячеславу Станиславовичу. Спасибо, что он возится с нами и учит нас небывалым, очень прогрессивным вещам.

Ученик года

Трое гимназистов претендуют на звание «Ученик года»! В декабре состоялся районный этап, на котором выступили Мацкевич Виталий, Бариев Денис, Самко Влад и Лавринайть Максим. Номинации были разные: Виталий и Денис представляли «учебную деятельность», Влад – «Творчество», Максим – «Спортивные достижения». Надо сказать, что у каждого из ребят есть уже дипломы как минимум областного уровня. Все выступили достойно, вместе со своими помощниками. На область поедут Денис, Влад и Максим, а Виталик обязательно выиграет в следующем году!

Самко Влад: «Я очень волновался, но волнение прошло, как только настал момент выхода на сцену. Сцена для меня привычна, у меня уже большой опыт выступлений. Там уже не до волнений: нужно петь и петь хорошо. Спасибо моей маме, классному руководителю, Виктории Вячеславовне, а также Лере и Никите за помощь и поддержку. Это наша общая победа! »

Новости собирал

Мисуно Александр, 8 класс

Мы дорым вам на Новы год

новы твор пра наш паход!

“Прыгоды ў паходзе”

Глава 1

Вандроўнікі

Была сярэдзіна лета. Ярка свяціла сонейка, радасна спявалі птушачкі, ціхутка пашумлівалі дрэвы. Гімназісты на чале з кіраўніком літаратурнага гуртка “Спробы пяра” Вікторыяй Вячаславаўнай збіраліся ў паход.

А дзявятай гадзіне ўсе былі ў двары гімназіі. Не ставала толькі Рогач Ксюшы... Дзе ж яна? Мы павыцягвалі мабільнікі, каб тэлефанаваць ёй, і ўбачылі, як яна, запыханая і ўтрапёная, набліжаецца да нас.

Распытваць не было калі. Усе гатовы – цяпер толькі наперад! Дружны шэраг спартыўных касцюмаў, красовак і заплечнікаў паплыў за межы нашага гарадка. Стракаты шэраг спяваў, жартаваў, рагатаў. На бліжэйшы лес накатвалася сапраўдная шумавая хваля, і лясныя жыхары знаходзіліся ва ўтрапенні: што рабіць? Дзе схавацца?

Прайшоўшы Кальварыю (Мядзельскі Іерусалім), мы знайшлі прывабную палянку побач з возерам Рудакова і рашылі адпачыць і перакусіць. Хутка быў рассцелены абрус-самабранец, на ім з’явіліся прысмакі, якія мамы клапатліва сабралі нам з сабой.

Калі правіянту значна паменела, рушылі далей. Праз дзве гадзіны дайшлі да ваколіц возера Мядзел. Пачалі размяшчацца: паставілі палаткі, нанеслі ламачча, распалілі агонь, дасталі кацялкі і харчы, каб гатаваць вячэру. Пакуль вада закіпала, мы выцягнулі нататнікі і пачалі запісваць свае ўражанні. Гэта ў нас завядзёнка такая. “Ні дня без радка! ” – гаворыць нам Вікторыя Вячаславаўна. Мы ж члены гуртка “Спробы пяра”, а значыць, юныя паэты і пісьменнікі. У каго верш, у каго два радочкі – а нешта атрымалася.

Атрымалася і каша з тушонкай. А потым былі песні пад гітару ля вогнішча. Пакуль Слава з Вадзімам шаравалі пяском кацялкі, Маргарыта з Кацяй праспявалі амаль усяго Цоя. Ужо добра абцямнела, і мы пайшлі спаць, але з палатак яшчэ доўга даносіліся смех і перашэптванні.

Раніцой наступнага дня ледзь прачнуліся, некаторым нават дапамагалі... Ці то ўчарашні марш-кідок, ці то свежае паветра так нас расслабілі… Але Вікторыя Вячаславаўна ставіць ужо новае заданне: трэба накіравацца ў сярэдзіну лесу і зрабіць накіды. Трымацца загадана разам.

Узялі з сабою пітной вады і пайшлі.

Адышліся далёка ад лагера, ужо зусім не было чуваць гукаў недалёкага горада, адно чуліся галасы птушак і храбусценне галля пад нагамі. Нам карцела не паслухацца настаўніцы. Не былі б мы падлеткамі! Пераважыла жаданне адасобіцца, таму было дамоўлена разысціся і сустрэцца на тым жа месцы праз гадзіну.

Гадзіна праляцела вельмі хутка, але прадуктыўна. Слава і Вадзім назбіралі лісця і кветак для паходнага гербарыя, Лера і Каця склалі новую песню, Стас выразаў з дубчыка свістульку, Улад намаляваў выдатны эцюд, Сева зняў удалыя фотакадры, я сачыніла верш.

І тут нам здалося, што мы не адны. За кустамі нехта ціхенька гаманіў. Мы прыслухаліся:

- Гэта тыя, хто нам патрэбен, яны змогуць дапамагчы!!! Страляй соннымі стрэламі!

- Счакай, Муш, яшчэ рана. І не шумі, а то пачуюць раней часу! - пачулася з-за кустоў.

Самы смелы – Стас – адразу кінуўся на гукі, але так нікога і не знайшоў ні ў кустах, ні за кустамі.

- Можа, нам здалося? – нерашуча прамовіў Віталь.

- Што, усім?! – не пагадзіўся Мікіта. – Слухайце, а давайце ў лагер, га?

- Ага, давайце пойдзем і раскажам пра галасы Вікторыі Вячаславаўне, - сказаў Вадзім.

– Гэта сапраўды не жарты, - сказала Ксюша. – Нешта анамальнае адбылося ўчора раніцой і са мной.

Усе застылі ў нерухомасці і, не міргаючы, пачалі слухаць Ксюшу.

Жыхар Даша, 9 клас

Працяг будзе…

А пакуль – з Новым годам!

У выпуску ўдзельнічалі:

Барыеў Дзяніс

Бярняк Павел

Дзевялтоўская Яна

Жыхар Дар'я

Ефімаў Аляксей

Іванова Марыя

Куцкевіч Марыя

Мінкоўскі Віталь

Місуна Аляксандр

Міхайлава Елізавета

Міхайлаў Аляксандр

Рогач Ксенія

Самко Улад

Саўчык В.С.

Сініца Ягор

Сяклюцкая В.В.

Хіла Андрэй

Чаўлытка Арцём

Яновіч Вікторыя

Нашы кантакты:

Кіраўнік гуртка – Сяклюцкая В. В.

svika 1971@ gmail. com

Нас вы можаце знайсці: